بربت زن

ابیاتی از مولانا، حافظ و فردوسی را که در اونها به عود یا بربت اشاره شده:

 مولوی

*چون بربت شد مومن در ناله و در زاری              بربت ز کجا نالد بی زخمه زخم آور

*خو کرد دل بـربـــت نشـکیبد از آن زخمه              اندر قدم مطرب میمــالد رو و ســـر

* جانی که فسانه داند این را                  او را همـــگی فســــانه دیــــدم

 نالـنـده و بــی خبر ز نـالش                  چون بربت و چون چغانه دیدم 

* بلبل رسد بربت زنان وان فاخته کوکوکنان          مرغان دیگر مطرب بخت جوان بخت جوان 

* مطرب ناهید بربت مینواخت                         هر چه میگفت آن چنان آمد بلی  

* ای لولی بربت زن تو مستتری یا من               ای پیش چو تو مستی افسون من افسانه

* بس جره ها در جو زند بس بربت شش تو زند         بس با شهان پهلو زند سرهنگ ما سرهنگ ما

* مزن نگارا بربت به پیش مشتی خربط                مران تو کشتی بیشط بگیر راه اوسط

* بربت عشرت مرا گاه سه تا همی کنی                پرده بوسـلیک را گـاه حـجاز میکنـی

* گفت گر می ندهی بوسه بده باده عشــق             گفت این هم ندهم باش حزین جفت حزن

 گفت من نیز تو را بر دف و بربت بزنم              تــنــن تــن تـنـنـن تـن تـنـنـن تــن تـنـنـن

* تو بمال گوش بربت که عظیم کاهل است او            بشـکن خمار را سـر که سر همه شکست او

 بـنـــواز نـغــمه تــر بــه نشـــاط جــام احــمر            صدفی است بحرپیما که در آورد به دست او

* چه سماع هاست در جان چه قرابه های ریزان          که به گوش میرسد زان دف و بربت و اغانی   

 حافظ 

 *بنوش جام صبوحی به ناله دف و  چنگ               ببوس غبغب ساقی به نغمه نی و عود 

*دانی  که چنگ و عود چه تقریر می کنند               پنهان خورید بـاده که تعزیـر می کنند

*زهره سازی خوش نمی سازد مگر عودش  بسوخت           کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد 

*بدان سان سوخت چون شمعم که بر من                 صراحی گریه و بربت فغان کرد 

*وان گهم درداد جامی کز فروغش بر فلک          زهره در رقص آمد و بربت زنان می گفت نوش 

*ز باده خوردن پنهان  ملول شد حافظ             به بانگ بربت و نی رازش آشکاره  کنم 

*مطرب کجاست تا همه محصول زهد و  علم          در کار چنگ و بربت و آواز نی  کنم  

*تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک         به در صومعه با بربت و پیمانه روم   

*بیا و از غبن این سالوسیان بین             صراحی خون دل و بربت خروشان  

* با شاهد شوخ شنگ و با بربـت و نی            کنجی و فراغتی و یک شیشه ی می 

چون گرم شود ز باده ما را رگ و پی             منت نبریم یک جو از حاتم طی

*که حافظ چو مستانه سازد سرود                ز چرخش دهد زهره آواز رود

 مغنی کجایــی به گلبــانــگ رود                به یاد آور آن خسروانی سـرود

*مغنی بزن آن نو آیین سرود                 بگو با حریفان به آواز رود   

* کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود           عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش

 شاهنامه فردوسی 

*پادشاهی بهرام گور:

  ازآن لوریان برگزین ده هزار              نر و ماده بر زخم بربت سوار

  وزانجا بیامد به پرده سرای                 می آورد و خوبان بربت سرای  

*پادشاهی بلاش پیروز چهار سال بود:

  همه چامه گر سوفزا را ستود               به بربت همی رزم ترکان سرود

 منوچهر: 

 همه شهر ز آوای هندی درای                ز نالیدن بربت و چنگ و نای 

*پادشاهی کیکاووس و رفتن او به  مازندران:

 بگفتا که رامشگری بر درست                     ابا بربت و نغز رامشگرست

 بفرمود تا پیش او  خواندند                         بر رود سازانش  بنشاندند

  به بربت چو بایست بر ساخت رود                 برآورد مازندرانی سرود 

*داستان بیژن و منیژه:

 پرستندگان ایستاده بپای                  ابا بربت و چنگ و رامش سرای

*داستان سیاوش:

 می و بربت و نای برساختند                    دل از بودنیها بپرداختند